تصویر پست

تمام بررسی های باستان شناسی دال بر این است پیشینه معماری ایرانی به حدود هزاره هفتم پیش از میلاد بر می گردد که از آن زمان تاکنون این هنر به مرور زمان توسعه و تکامل یافته است.

معماری ایرانی دارای ویژگی های منحصر به فردی است که در مقایسه با کشورهای دیگر ارزش ویژه ای دارد. معماری ایرانی به دلیل ویژگی هایی چون طراحی مناسب، محاسبات دقیق، فرم درست پوشش و رعایت مسائل حتی در عناصر معماری ایرانی نمود پیدا کرده است.

جدا از این ویژگی ها خصلتی که بیش از همه در معماری ایرانی نمود پیدا کرده است، منطق ریاضی و عرفان آن است. درونگرائی و گرایش معماران ایرانی به سوی حیاط ها، گودال باغچه ها و هشتی ها از دیرباز جزء منطق ایرانی بوده است. یکی از باورهای مردم ایران زندگی شخصی و حرمت آن بوده که این امر به گونه ای معماری ایرانی را درونگرا ساخته است.

معماری ایرانی با ساماندهی اندام های ساختمان در گرداگرد یک یا چند عیال سرا، ساختمان را از جهان بیرون جدا می کرد و تنها یک هشتی این دو را به هم پیوند می داد. خانه های درونگرا در اقلیم گرم و خشک همچون بهشتی در دل کویر هستند فضای درونگرا مانند آغوش گرم بسته است و از هر سو رو به درون دارد.

در معماری ایرانی تلاش می شود کار بیهوده در ساختمان سازی نکنند و از اسراف پرهیز گردد؛ این اصل چه پیش از اسلام و چه پس از آن مراعات شده است. واژه “نیارش” در معماری گذشته ایرانی بسیار به کار می رفت. “نیارش” به دانش ایستای ساختمان و مصالح شناسی گفته می شده است. هرچقدر هم در ساختمان های کوتاه و بلند امروزی در شهرها قد علم کنند بازهم ذره ای از چشم نوازی معماری در بناهای قدیمی را کم نمی کنند. معماری اصیل ایرانی هنوز هم تماشایی است.

معماری در ایران اصالتی غیرقابل انکار دارد و این اصالت را مدیون عناصری هستیم که شناسنامه این هنر را تشکیل می دهند.

بـعـدی
مـعـمـاری مـعـاصـر
ثبت نظرات غيرفعال شده است.